See you later alligator

Vrijdag 28 april

We zijn vroeg wakker na een warme, korte nacht. Die airco doet dus toch meer dan je denkt voor je nachtrust.

JJ gaat nog even de Walmart in, terwijl Marijke met de meiden rustig opstart. Vandaag rijden we over de scenic route 1 richting de Florida Keys. Dit is een eilandengroep die met elkaar is verbonden door verschillende bruggen. Het laatste eiland Key West ligt slechts 150 km (90 mile) van Cuba verwijderd. De rit gaat prima. We rijden door de verschillende keys (eilandjes/dorpjes) en zien heel veel bootverkopers, resorts, duik-vis-snorkelwinkels en alles op het gebied van toerisme. Onderweg stoppen we nog even voor een ijsje. Uiteindelijk arriveren we begin van de middag bij een van de laatste eilandjes, Sugarloaf Key, waar de geplande camping is. Hier is naast een strand ook een zwembad waar de meiden erg veel zin in hebben. We parkeren de camper, zetten de airco weer aan (!) en pakken onze zwemspullen. De rest van de middag vind je ons bij het zwembad, waar eind van de middag ook nog gratis een ijsje wordt aangeboden. Heerlijk dit. We eten pasta buiten bij de camper en duiken daarna lekker in bed in de koele camper.

Zaterdag 29 april

Buiten bij de camper zitten hebben we geweten. In Nieuw Zeeland werden ze ‘sandflies’ genoemd, hier noemen ze ze ‘no-see-ums’. Het zijn hele kleine muggen/vliegjes, en die steken. Het schijnt dat ze niet goed tegen wind kunnen vliegen, dus vandaag als het goed is weinig last omdat er wel een windje staat. Maar gisteravond dus wel de nodige steken gekregen..

We blijven vandaag een dagje extra relaxen hier op de keys. De hele dag bij het strandje en in het zwembad, goed smeren en op het heetst van de dag lunchen en een tijdje hangen in de camper. Einde van de dag weer zwemmen. Weinig avontuur, maar ook wel ff lekker.

Zondag 30 april

Vandaag worden we wakker met aardig wat wind. Het weerbericht geeft zelfs een tornado alert af tot 14:00 uur. Oei, we wilden vandaag eigenlijk weer terug rijden naar het vaste land. Dus over bruggen, waar je veel wind vangt. De medewerkers van de camping adviseren om inderdaad het advies op te volgen omdat het even afwachten is of het gaat om een ‘hit or miss’ van de tornado aan land. Omdat de wind nog erg mee lijkt te vallen en er overal nog wel vrachtverkeer rijdt, besluiten we de camper vlakbij de camping te parkeren en ons met de lijnbus op en neer naar het zuidelijkste punt van Amerika te laten rijden. Scheelt ook weer zoeken naar een knappe parkeerplaats voor onze knoepert. We rijden dus een half uur met de bus naar Key West. Ondertussen is het aardig warm geworden en de wind stelt (gelukkig) niet veel voor. We lopen een stukje en staan vervolgens in de rij voor hét foto punt van het zuidelijkste punt. Het is een smerig ding door steeds opspattend zeewier, maar ja, dit is nu eenmaal het punt, dus toch maar doen.

Na dit onderdeel van de checklist te hebben afgevinkt komen we op het volgende onderdeel. De Key Lime Pie. Een stuk taart gemaakt met onder andere de limoen die van de keys afkomstig is. In een restaurantje bestellen we 2 stukken en dit blijkt meer dan genoeg. Het is een soort vlaai/koek bodem met daarop een laagje limoenpudding en daarop een enorme laag eiwitschuim/meringue. Best lekker, maar ook machtig. Anna en Roos kunnen de taart iets minder waarderen en maken we gelukkiger met een simpele croissant. Even later pakken we de bus weer terug naar de camping. We hebben weinig gemerkt van de tornado, waarschijnlijk was het dus een miss? We durven het in ieder geval nu wel aan om de camper verder naar het noorden weer te pakken. Onderweg nog even flink wat oponthoud vanwege een evenement wat de hele weg tijdelijk blokkeert, maar uiteindelijk komen we rond 18:00 uur aan op een camping in Homestead. Even was het spannend of we er wel op zouden komen. Het hek en ook het incheck gebouwtje was al dicht, maar gelukkig werd het hek voor ons geopend door een behulpzame mede-camper en kwam na een grote ronde over de camping alsnog een man met een golfkarretje ons helpen. Yes, stroom. Yes, airco kan aan.

De meiden nog even naar de speeltuin en daarna de bbq aan. We aten lekker buiten, de temperatuur is hier weer wat lekkerder in de avond. Maar we moesten wel opletten, met 4 katten op de loer.

Maandag 1 mei

Vandaag is het krokodillendag! We gaan naar de everglades op zoek naar krokodillen. Het bezoekerscentrum is niet ver, met een half uurtje zijn we er. Hier kunnen we binnen lezen, zien en horen wat er allemaal leeft in dit nationale park. Veel vogels, maar ook alligators, wat dus echt iets anders is dan krokodillen. Na een kort rondje in het bezoekerscentrum rijden we verder het park in, naar de ‘anhinga trail’. Dit is een wandelpad in een gebied waar we verschillende dieren zouden kunnen vinden. Al direct zien we dat het heldere water inderdaad vol vissen zit. We lopen door. Het is warm in de volle zon en de meiden vinden het al gauw genoeg, maar met wandelwagen, paraplu en een grote hydrofiele handdoek wapenen we ons tegen de zon. En er zijn gelukkig ook wat schaduwplekjes te vinden. Na een stukje lopen vinden we in de sloot onze eerste ‘gator’, zoals de Amerikanen de krokodillen hier noemen. Hij zit heel stil, maar af en toe beweegt hij een klein beetje. We lopen door en zien een schildpadje in het moeras. Er zijn heel veel waterplanten, dus je moet goed zoeken of je iets ziet. Af en toe hoor je een plons of ploep in de verte, maar waarschijnlijk zijn dit ‘gewoon’ vissen en geen krokodil. Een beetje teleurgesteld van de score besluiten we weer terug te gaan naar de camper. De meiden hadden het al langer bekeken. Toch zien we er op de terugweg nog eentje. Hij is best groot. Bizar hoe dit gewoon zo in zo’n slootje ligt.Bij de camper eten we een ijsje en rijden we weer door. Langs highway 41 zouden de ‘gators ook te zien moeten zijn, maar helaas werd het zicht op de sloten hier nogal belemmerd door de wegwerkzaamheden, dus ook hier bleef de score bij 2 krokodillen. Dat viel wel een beetje tegen. Maar goed, toch 2 gezien. Op naar de volgende camping, want de middag draait alweer aardig. Het plan is om ten noorden van het Okeechobee-meer te verblijven. Das nog best een stuk rijden, maar dan zijn we alvast een goed stuk in de richting van de plek waar we de camper over 2 dagen weer moeten inleveren. Onderweg worden we alsnog verrast door een overstekende krokodil! Wauw!Wat moet die nou op de snelweg!? Maar heel gaaf om te zien. De krokodillendag is geslaagd. We eten bij de Mac Donalds waar de meiden uitleven in de binnenspeeltuin en rijden vervolgens om 20:00 uur pas de camping op. Nog 2 nachtjes met de camper. Daarna 3 nachtjes in een huisje en zaterdag alweer naar huis. De meiden kijken ook wel weer uit naar lekker thuis zijn, ze missen poes en iedereen om ons heen, school en hun speelgoed. Maar als we vragen of we dan maar naar huis moeten, is het antwoord duidelijk NEE. :)